1 Δεκεμβρίου 2015

ΔΕΝ ΣΕ ΦΟΒΑΜΑΙ...




Στίχοι: Κυριάκος Ντούμος
Μουσική: Γιώργος Παπαδόπουλος
Ερμηνεία: Μελίνα Ασλανίδου


Δε σε φοβάμαι κι ας μου λες, 
«κρατάω μαχαίρι», 
έχω στα στήθια μου τους στίχους τού Σεφέρη, 
έχω του Γκάτσου την Αμοργό, 
έχω τον Κάλβο, τον Σολωμό.
Δε σε φοβάμαι!

Δε σε φοβάμαι κι ας μου λες, 
«φύγε Μελίνα», 
έχω έναν Ήλιο φυλαχτό απ’ τη Βεργίνα, 
έχω τον Όλυμπο, τον Υμηττό, 
το Παλαμήδι, την κυρά τής Ρω.
Δε σε φοβάμαι!

Δεν σε φοβάμαι, δεν σε φοβάμαι! 
Με την Ελλάδα εγώ ξυπνάω και κοιμάμαι!

Δε σε φοβάμαι κι ας μου λες, 
«φύγε σου λέω», 
έχω μια θάλασσα αγάπες στο Αιγαίο, 
έχω στην Κρήτη έναν Θεό, 
ένα ακρωτήρι κι ένα σταυρό.
Δε σε φοβάμαι!

Δε σε φοβάμαι κι ας μου λες, 
«φύγε απ’ τη μέση», 
έχω ένα δέντρο στην Επίδαυρο φυτέψει, 
έχω μια ορχήστρα κι έναν βωμό, 
έχω το λόγο μου τον τραγικό.
Δεν σε φοβάμαι!



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΟΙ 10 ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 7 ΗΜΕΡΩΝ

Ειπόντος τινός:
«Ω, Λεωνίδα, προς πολλούς μετ' ολίγων διακινδυνεύσων ούτως πάρει;»
Λεωνίδας έφη: «Ει μεν οίεσθέ με τωι πλήθει δειν πιστεύειν, ουδ' η πάσα Ελλάς αρκεί -βραχεία γαρ μοίρα του εκείνων πλήθους εστίν- ει δε ταις αρεταίς, και ούτος ο αριθμός ικανός


Όταν κάποιος του είπε:
«Με τόσους λίγους έρχεσαι, Λεωνίδα, να διακινδυνεύσεις απέναντι σε τόσους πολλούς;»
Ο Λεωνίδας είπε: «Αν πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στο πλήθος, δεν αρκεί ούτε ολόκληρη η Ελλάδα -αφού αποτελεί μικρό μέρος σε σχέση με το πλήθος εκείνων. Αν όμως πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στις αρετές του καθενός, τότε και ο αριθμός αυτός είναι ικανός


(Πλούταρχος, Λακωνικά Αποφθέγματα)

Μανθάνειν ἐν μὲν τῷ Οὐρανῷ τὸ ὁρᾶν, ἐν δὲ τῇ Γῇ τὸ ἀναμιμνήσκεσθαι.

Μακάριος ὁ διὰ τῶν Μυστηρίων διελθών, οὗτος γιγνώσκει τῆς ζωῆς τὴν ἀρχὴν καὶ τὸν σκοπόν!

Ὄλβιος ὅστις ἰδὼν κεῖνα εἶσ’ ὑπὸ χθόνα· οἶδε μὲν βίου τελευτάν, οἶδεν δὲ διόσδοτον ἀρχάν!


Πίνδαρος, Ποιητὴς τῶν Ἱερῶν Ἀγώνων τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ Προφήτης τοῦ Ἀπόλλωνος ἐν Δελφοῖς.



Και τί να πω αύριο στον Ήλιο;

«Σήκω, σαΐτεψε το φίδι, πώχει αφήκει

η παλιά φιδομάνα και που τώρα

πάλι τη γην ολόγυρα γυρεύει

στις δίπλες του σφιχτά για να τυλίξει»;

«Ξύπνα», να πω, «Τιτάνα Εσύ, και πάλι,

κυκλόφερε τα θεία πατήματά Σου,

τα θεία Σου τα σκιρτήματα τριγύρω

στο φοβερό ερπετό που ξαναζώνει

τη γη κι ο οσκρός* του αρχίνισε να τρέχει

στις θείες πηγές Σου, φαρμακώνοντάς τις»;


«Ο διθύραμβος του Ρόδου», Άγγελος Σικελιανός


* οσκρός = κεντρί, δηλητήριο
Ο Έλληνας, τέκνο του ΔευκΑλίωνος, μάχεται συνΕχώς!