Google+ Followers

24 Νοεμβρίου 2016

O SOLE MIO - Ο ΗΛΙΟΣ ΜΟΥ




'O sole mio

Che bella cosa 'na jurnata 'e sole
n'aria serena doppo na tempesta
pe'll'aria fresca pare gia' na festa
che bella cosa 'na jurnata 'e sole.

Ma n'atu sole cchiu' bello, oi ne'
'o sole mio sta nfronte a te!
'o sole o sole mio
sta nfronte a te ... sta nfronte a te.

Luceno'e llastre d'a fenesta toia;
'na lavannara canta e se ne vanta
e pe'tramente torce, spanne e canta
luceno'e llastre d'a fenesta toia.

Ma n'atu sole cchiu' bello, oi ne'
'o sole mio sta 'nfronte a te!
'o sole, 'o sole mio
sta 'nfronte a te ... sta 'nfronte a te.

Quanno fa notte e'sole se ne scenne
me vene quase'na malincunia;
soto a fenesta toi restarria
quando fa notte e'o sole se ne scenne.

Ma n'atu sole cchiu' bello, oi ne'
'o sole mio sta 'nfronte a te!
'o sole o sole mio
sta 'nfronte a te ... sta 'nfronte a te.

Τί ωραίο πράγμα που είναι η ηλιόλουστη μέρα,
ο καθαρός αέρας μετά απ’ την καταιγίδα,
από τον φρέσκο αέρα ήδη αρχίζει η γιορτή,
τί ωραίο πράγμα που είναι η ηλιόλουστη μέρα!
Μα ένας άλλος ωραιότερος Ήλιος υπάρχει,
o Ήλιος μου είναι η όψη σου!
Ο Ήλιος, Ήλιε μου,
είναι η όψη σου… η όψη σου!
Υπάρχει φως στα τζάμια του παραθύρου σου
μια πλύστρα τραγουδά και καυχιέται
κι ενώ στύβει, απλώνει και τραγουδάει
υπάρχει φως στα τζάμια του παράθυρού σου.
Μα ένας άλλος ωραιότερος Ήλιος υπάρχει,
o Ήλιος μου είναι η όψη σου!
Ο Ήλιος, Ήλιε μου,
είναι η όψη σου… η όψη σου!
Καθώς νυχτώνει και ο Ήλιος βασιλεύει,
σχεδόν με πιάνει μελαγχολία∙
θα παραμείνω στο παράθυρό σου
καθώς νυχτώνει και ο Ήλιος βασιλεύει.
Μα ένας άλλος ωραιότερος Ήλιος υπάρχει,
o Ήλιος μου είναι η όψη σου!
Ο Ήλιος, Ήλιε μου,
είναι η όψη σου… η όψη σου!

16 Νοεμβρίου 2016

8 Νοεμβρίου 2016

Η ΑΟΡΑΤΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

"Βιώνουμε αναμφίβολα μία «κατ’ επίφαση» δημοκρατία – αφού οι αποφάσεις λαμβάνονται πλέον ερήμην μας, ενώ χρησιμοποιούμαστε για να πληρώνουμε συνεχώς νέους φόρους, για τους οποίους εισπράττουμε όλο και λιγότερα ανταλλάγματα (κοινωνικές παροχές). Πρόκειται ουσιαστικά για μία «οικονομική δικτατορία» με δημοκρατικό πέπλο, την οποία αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα – θεωρώντας ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή.
Για παράδειγμα, όπως ο σημερινός οικονομικός πόλεμος δεν σκοτώνει με σφαίρες τους ανθρώπους, αλλά τους οδηγεί στην ανεργία, στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, στο «λιμό» και στην αυτοκτονία, έτσι και η οικονομική δικτατορία δεν χρησιμοποιεί τα συμβατικά βασανιστήρια, για να επιβάλλει τους κανόνες της – αλλά την τρομοκρατία των ΜΜΕ, την παραδειγματική τιμωρία, τη σταύρωση δηλαδή σε κοινή θέα, το δημόσιο εξευτελισμό κοκ."


 





7 Νοεμβρίου 2016

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΠΕΥΚΟΥ...



Η κατάρα του Πεύκου 

«Γιάννη, γιατί έκοψες τον πεύκο;
Γιάννη, γιατί;»
«Αγέρας θα 'ναι», λέει ο Γιάννης
και περπατεί.

Ανάβει η πέτρα, το λιβάδι
βγάνει φωτιά.
Να 'βρισκε ο Γιάννης μια βρυσούλα,
μια ρεματιά!

Μες το λιοπύρι, μες στον κάμπο
να ένα δεντρί...
Ξαπλώθη ο Γιάννης αποκάτου,
δροσιά να βρει.

Το δέντρο παίρνει τα κλαριά του
και περπατεί!
«Δεν θ΄ ανασάνω», λέει ο Γιάννης,
«γιατί, γιατί;»

«Γιάννη, πού κίνησες να φτάσεις;»
«Στα δυο χωριά.»
«Κι ακόμα βρίσκεσαι δω κάτου;
Πολύ μακριά!»

«Εγώ πηγαίνω, όλο πηγαίνω.
Τι έφταιξα εγώ;
Σκιάζεται ο λόγγος και με φεύγει,
γι' αυτό είμαι δω.

Πότε ξεκίνησα; Είναι μέρες...
για δυο, για τρεις...
Ο νους μου σήμερα δε ξέρω,
τ' είναι βαρύς».

«Να μια βρυσούλα, πιες νεράκι
να δροσιστείς».
Σκύβει να πιει νερό στη βρύση,
στερεύει ευθύς.

Οι μέρες πέρασαν κι οι μήνες,
φεύγει ο καιρός,
Στον ίδιο δρόμο είν' ο Γιάννης,
κι ας τρέχει εμπρός...

Να το Χινόπωρο, να οι μπόρες,
μα πού κλαρί;
Χτυπιέται ολόρθος με το χαλάζι,
με τη βροχή.

«Γιάννη, γιατί έσφαξες το δέντρο,
το σπλαχνικό,
που 'ριχνεν ίσκιο στο κοπάδι
και στο βοσκό;»

Ο πεύκος μίλαε στον αέρα
- τ' ακούς, τ' ακούς;-
και τραγουδούσε σα φλογέρα
στους μπιστικούς.

«Φρύγανο και κλαρί του πήρες
και τις δροσιές
Και το ρετσίνι του ποτάμι
απ΄ τις πληγές.

Σακάτης ήτανε κι ολόρθος,
ως τη χρονιά,
Που τον εγκρέμισες για ξύλα,
Γιάννη φονιά!»

«Τη χάρη σου ερημοκκλησάκι,
την προσκυνώ,
Βόηθα να φτάσω κάποιαν ώρα
και να σταθώ...

Η μάνα μου θα περιμένει
κι έχω βοσκή...
Κι είχα και τρύγο... Τι ώρα νάναι
σαν τι εποχή;

Ξεκίνησα το Καλοκαίρι
-να στοχαστείς-
Κι ήρθε και μ' ήβρεν ο Χειμώνας
μεσοστρατίς.

Πάλι Αλωνάρης και λιοπύρι!
Πότε ήρθε; Πώς;
Άγιε, σταμάτησε το λόγκο,
που τρέχει εμπρός.

Άγιε, το δρόμο δεν τον βγάνω
-με τι καρδιά;-
Θέλω να πέσω να πεθάνω,
εδώ κοντά.»

Πέφτει σα δέντρο απ΄ το πελέκι...
βογκάει βαριά.
Μακριά του στάθηκε το δάσος,
πολύ μακριά.

Εκεί τριγύρω ούτε χορτάρι,
φωνή καμιά.
Στ΄ αγκάθια πέθανε, στον κάμπο,
στην ερημιά.-

 του Ζαχαρία Παπαντωνίου (γενν. 1877 − απεβ. 1940)

3 Νοεμβρίου 2016

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΛΑΒΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ


«Να Μεταγγίσω ...ΑΙΜΑ... στις αναιμικές λέξεις της εποχής ετούτης΄ ΑΥΤΗ είναι η Σοβαρή Π Ρ Ο Θ Ε Σ Η μου ! Χρειάζομαι μια ΓΡΑΦΗ που να Ξυπνάει Υποψίες... μιά ΓΡΑΦΗ που να Ενεργοποιεί αυτές τις Υποψίες... Οδηγώντας Κάπου Αλλού.
Αυτό το Κ Α Π Ο Υ . . . Α Λ Λ Ο Υ , Είναι η «ΜΑΓΕΙΑ» του ΛΟΓΟΥ...
ΕΙΝΑΙ... το Σπάσιμο των φασκιών της κοινής οπτικής για τα πράγματα.
Όσο κι αν μας εκπλήσσει, ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ, όπως ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ και ΝΑ ΑΚΟΥΜΕ...

Στην πραγματικότητα, καμμιά λέξη δεν χωράει
την ΑΙΜΟΛΑΒΑ του ΑΝΕΚΦΡΑΣΤΟΥ.
Κι ΑΝ την χωρέσει, την παγώνει και την στερεί από την Ρ Ο Η της.

Γι' αυτό, οι λέξεις θα πρέπει να Κ Ο Ι Ν Ω Ν Ο Υ Ν
η μία την ΟΥΣΙΑ της άλλης,
θα πρέπει να ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΝ τα Νοήματα τους΄
θα πρέπει να Φέρεται η μια προς την άλλη
ώστε να Κυλά από μέσα τους η «ΜΥΣΤΙΚΗ ΛΑΒΑ» του ΛΟΓΟΥ.

Γιατί οι Λέξεις δίχως τον ΛΟΓΟ καταντούν άλογες,
κενά σχήματα, πτώματα λέξεων και τίποτε άλλο.
Γι' αυτό, οι Λ Ε Ξ Ε Ι Σ πρέπει να Υπακούουν, να Πειθαρχούν...

Ώ, Ε Ρ Μ Η, Θεέ του ΛΟΓΟΥ ! Σε Επικαλούμαι . . .
Δος μου την ΔΥΝΑΜΗ να Πειθαρχήσω τις Λέξεις μου
και να Συνδέσω τα ΚΡΥΦΑ τους Νοήματα - Νήματα!
Τόσον ΚΑΙΡΟ πέρασα μαζί τους στα Πεδία των Ασκήσεων...
ΔΟΣ μου την Δύναμη να ΧΕΙΡΙΣΤΩ...
«Γλώσσης το δεινόν όπλον, το σεβάσμιον ανθρώποισιν»!...


~~~~~~ ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΘΥΡΗΣ ~~~~~~
«ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΦΩΝΕΣ ΤΗΣ ΓΑΙΑΣ»
(Απόσπασμα από τον Πρόλογο του Συγγραφέως)
Εκδόσεις ΗΛΙΟΔΡΟΜΙΟΝ, Αθήνα 1994

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

24 Οκτωβρίου 2016

ΔΑΣΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ - ΗΡΩΪΚΟ ΑΣΜΑ


ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΑΡΤΣΑΚΗΣ - "ΔΑΣΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ"

Δασκαλογιάννης - Ηρωϊκό Άσμα
Μουσική: Παραδοσιακή
Στίχοι: Μπάρμπα-Μπατζελιός

Θέ μου και δώς μου φώτιση, καρδιά σαν το καζάνι,
να κάτσω να συλλογιαστώ το Δάσκαλο το Γιάννη.
Θέ μου και δώς μου λογισμό και μπόρεση, ν`αρχίξω,
το Δάσκαλο τον ξακουστό προικιά να τραγουδήξω.
Θέ μου και δώς μου απομονή και νουν εις στο κεφάλι
ν`αναθιβάλλω και να ειπώ και των Σφακιών τα 'βάλη.

Ήτον ο μπέης τση Βλαχιάς κ`ο μπέης`που τη Μάνη
κρυφοκουβέντες είχανε με το Δασκαλογιάννη,
απού`τονε ξεχωριστός σε πλούτη κ`αξιοσύνη
με την καρδιά του ήθελε την Κρήτη Ρωμιοσύνη.
Κάθε Λαμπρή και Κυριακή έβανε το καπέλο
και του Πρωτόπαπα`λεγε το Μόσκοβο θα φέρω,
να τα συνδράμει τα Σφακιά τσοι Τούρκους να ζυγώξουν
και για την κόκκινη Μηλιά δρόμο να των εδώσουν.
Μα κ`οποιοι τωνε θέλουσι στην Κρήτη ν`απομείνουν
σταυρό θα προσκυνίσουσι και Χρισθιανοί να γίνουν.
Μά `λεγε κι ο Πρωτόπαπας: -«Δάσκαλε ίντα λογιάζεις,
θα τα σκλαβώσεις τα Σφακιά μ`αυτά που λογαριάζεις
κι ανέ το μάθει ο Βασιλιάς, Τουρκιά θα μας εφέρει
να δίδομε δοσίματα σαν κι εις τα Κάτω μέρη,
να δίδομε δοσίματα, να δίδομε χαράτζια,
μη μας επέψ`ο βασιλιάς, χιλιάδες μπαϊράκια.
Να δίδομε δοσίματα, χαράτζια κάθε χρόνο,
μη μας επέψει την Τουρκιά να μας ΄ε ζώσει πόνο.
Δάσκαλε Γιάννη, σώπασε, την Κρήτη μη ξεβγάλεις,
τα παλικάρια των Σφακιών εις στη φωθιά θα βάλεις».
Σώπασε εσύ Πρωτόπαπα, μ`ακόμη δεν σου το`πα.
Εγώ θα πάω το σταυρόν εις στων Χανιώ την πόρτα.
Εγώ θα πάω το σταυρό στην πόρτα να κολλήσω,
και με τσι λεμονόκουπες όξω να τσι πορίσω.
Δε δίδω`γώ δοσίματα, δε δίδω`γω χαράτζια,
Κι ας μας επέψ’ ο βασιλιάς χιλιάδες μπαϊράκια.
Ας μας επέψ`ο βασιλιάς ασκέρια και πασάδες.
Μά έχουσιν άντρες τα Σφακιά άξιους πολεμιστάδες.
Έχουσιν άντρες τα Σφακιά άξιους και παλικάρια,
ούλης τση Κρήτης την Τουρκιά να τηνε`φαν τα ψάρια!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΟΙ 10 ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 7 ΗΜΕΡΩΝ

Ειπόντος τινός:

«Ω, Λεωνίδα, προς πολλούς μετ' ολίγων διακινδυνεύσων ούτως πάρει;»
Λεωνίδας έφη: «Ει μεν οίεσθέ με τωι πλήθει δειν πιστεύειν, ουδ' η πάσα Ελλάς αρκεί -βραχεία γαρ μοίρα του εκείνων πλήθους εστίν- ει δε ταις αρεταίς, και ούτος ο αριθμός ικανός



Όταν κάποιος του είπε:

«Με τόσους λίγους έρχεσαι, Λεωνίδα, να διακινδυνεύσεις απέναντι σε τόσους πολλούς;»
Ο Λεωνίδας είπε: «Αν πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στο πλήθος, δεν αρκεί ούτε ολόκληρη η Ελλάδα -αφού αποτελεί μικρό μέρος σε σχέση με το πλήθος εκείνων. Αν όμως πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στις αρετές του καθενός, τότε και ο αριθμός αυτός είναι ικανός


(Πλούταρχος, Λακωνικά Αποφθέγματα)

Μανθάνειν ἐν μὲν τῷ Οὐρανῷ τὸ ὁρᾶν, ἐν δὲ τῇ Γῇ τὸ ἀναμιμνήσκεσθαι.


Μακάριος ὁ διὰ τῶν Μυστηρίων διελθών, οὗτος γιγνώσκει τῆς ζωῆς τὴν ἀρχὴν καὶ τὸν σκοπόν!

Ὄλβιος ὅστις ἰδὼν κεῖνα εἶσ’ ὑπὸ χθόνα· οἶδε μὲν βίου τελευτάν, οἶδεν δὲ διόσδοτον ἀρχάν!


Πίνδαρος, Ποιητὴς τῶν Ἱερῶν Ἀγώνων τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ Προφήτης τοῦ Ἀπόλλωνος ἐν Δελφοῖς.



Και τί να πω αύριο στον Ήλιο;

«Σήκω, σαΐτεψε το φίδι, πώχει αφήκει

η παλιά φιδομάνα και που τώρα

πάλι τη γην ολόγυρα γυρεύει

στις δίπλες του σφιχτά για να τυλίξει»;

«Ξύπνα», να πω, «Τιτάνα Εσύ, και πάλι,

κυκλόφερε τα θεία πατήματά Σου,

τα θεία Σου τα σκιρτήματα τριγύρω

στο φοβερό ερπετό που ξαναζώνει

τη γη κι ο οσκρός* του αρχίνισε να τρέχει

στις θείες πηγές Σου, φαρμακώνοντάς τις»;


«Ο διθύραμβος του Ρόδου», Άγγελος Σικελιανός


* οσκρός = κεντρί, δηλητήριο
Ο Έλληνας, τέκνο του ΔευκΑλίωνος, μάχεται συνΕχώς!

ΕΦ-ΗΜΕΡΙΔΕΣ